|
8
|
|||||
| Dit is eigenlijk een qua vorm traditionele roman. Ogenschijnlijk ook een oorlogsroman, over de Eerste Wereldoorlog. Maar goed lezend, zie je dat er meer speelt. John Patterson en Martin Bromley, resp. 19 en 17 jaar oud, zijn zoogbroers. Johns moeder stierf bij zijn geboorte en Martins moeder verloor haar zoontje Matthew, dus zoogde zij John. Daardoor ziet John haar tot het einde toe als zijn 'surrogaatmoeder'. Martin is zijn beste vriend, hoe verschillend ze ook zijn. Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt staan beide vrienden tegenover elkaar. Martin wil de oorlog in, al is hij te jong, John wil dat niet en wordt beschouwd als een lafaard. Wat volgt is een beschrijving van de ervaringen van de Engelsen in die periode. De bombardementen, dood en verderf, keuzes die gemaakt moeten worden, verdriet en eenzaamheid leiden tot grote verschillen van mening. Als John uiteindelijk toch in de oorlog belandt, is dat uitsluitend om te achterhalen hoe zijn boezemvriend om het leven is gekomen en hoe dat bericht zo subtiel mogelijk bij diens moeder over te brengen. Eigenlijk bestaat de roman uit twee delen, waarvan het tweede deel ingrijpender is dan het eerste, maar de manier waarop Brijs de dilemma's tussen moed of lafheid, vriendschap of vijandschap, liefde of tomeloos verlangen beschrijft, is van een subtiliteit die mij het boek in ieder geval zeer geboeid deed uitlezen. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Een drieluik, met vaart en kennelijk plezier geschreven is deze roman, die dus ook leest als een trein. Stiefmoeder Claire krijgt een prijs, als beroemd quiltmaakster, maar vlak voordat ze daarnaartoe afreist, krijgt ze een knetterende ruzie met haar man Axel. Je voelt wel aan waarover het gaat, maar helemaal benoemd wordt de oorzaak niet. Axel, wiens verhaal we in het tweede deel horen, vertelt zijn kant van deze ruzie, waardoor nog duidelijker wordt waar het misverstand zit. Josephine, de dochter van Axel en stiefdochter van Claire, vertelt haar eigen beleving in het derde deel. Uiteindelijk lijkt een soort van happy end te ontstaan, geheel nieuw voor Dorrestein, maar zoals ik al zei, door de snelheid van en het kennelijke plezier in het schrijven van het verhaal, is dat geen enkel probleem. | |||||
|
|
4
|
|||||
| Helaas, dit is de laatste die ik gekocht en gelezen heb. Natuurlijk waren de oude Baantjers ook niet echt hoogdravend, laat staan literair of reuze spannend, maar dit is helemaal niets. Veel te langdradig, een suffe plot, uitweidingen waar je niet goed van wordt, kortom, einde verhaal. | |||||
|
|
8
Geluk kun je alleen schilderen. F.B. Hotz.
(Biografie)
Geschreven door Aleid Truijens, gelezen op 05-10-2011 |
|||||
| F.B. Hotz. Het leven. Een uitvoerige en mooie biografie van deze schrijver die pas heel laat debuteerde, geen uitgebreid oeuvre uitbracht, maar wel hooglijk werd gewaardeerd en uiteindelijk zelfs de P.C. Hooftprijs kreeg. Aanvankelijk - na een moeizame jeugd met een merkwaardige losbollige vader en een zorgzame moeder - musicus, een van de betere trombonespelers met een enorme voorkeur voor muziek uit de jaren twintig. Eigenlijk nauwelijks opgeleid, last van een met de jaren tot blindheid leidende oogziekte, ademhalingsproblemen en moeilijkheden in relaties. Zeker gezien de achtergrond geen vreemd gevolg. Toen hij uiteindelijk trouwde, gebeurde er een buitengewoon tragisch voorval, dat hem voor de rest van zijn leven nog meer tekende. Pas op zijn 54e werden zijn eerste verhalen gepubliceerd, met ongekend succes. Aleid Truijens heeft met veel mensen gesproken, had een ernstig gebrek aan materiaal omdat Hotz alles liet vernietigen, wat zijn zus Atie, met wie hij in een huis woonde ook deed, maar slaagde erin een prachtige biografie te schrijven, die zeer zeker overtuigt. Een genoegen om te lezen. | |||||
|
|
5
|
|||||
| Tja, het waren zomerse dagen, dus dan is zo'n boekje nooit weg, maar je wordt wel een beetje op het verkeerde been gezet als je de achterkant leest. Je denkt een mysterieus verhaal te lezen over een interessante hypothese rond Mozart en de vrijmetselaars. Maar eigenlijk lees je gewoon een James Bond verhaal met veel moord en doodslag en onbegrijpelijke ontsnappingen en oplevingen, die dan uiteindelijk ook weer tegen blijken te vallen. Kortom, het was mooi weer vandaag, dus het kon lijden, maar anders had ik het niet uitgelezen, vrees ik. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Over het leven van mijn ouders, zo luidt de ondertitel. Een mooi, ingehouden verhaal over haar ouders. Hoe een huwelijke vanuit de gereformeerde visie gesloten werd, hoe de tijd daarop inspeelde, hoe de geschiedenis zich kan herhalen en dat alles in 'gewonemensentaal', maar ook over gewone mensen. De inhoud is met volledig medeweten van haar vader tot stand gekomen, terwijl haar moeder zegt alles vergeten te zijn maar wel kan lachen, zij het glimlachen, om een bepaalde zin. Jannetje Koelewijn ondervroeg haar vader jarenlang en op basis van zijn antwoorden en documenten die ze van hem kreeg en informatie die ze controleerde kwam dit boek tot stand. Erg mooi tijdsbeeld en familieverhaal ineen. | |||||
|
|
7
|
|||||
| Een jonge vrouw, dokter net zoals haar grootvader, probeert het leven van die grootvader te ontrafelen. Met hulp van een vriendin gaat ze op reis om jonge kinderen in te enten en tegelijkertijd op zoek naar de laatste tocht van haar grootvader. Langzaam ontspint zich dat verhaal, dat zich afspeelt tegen de achtergrond van oorlog en geweld in de Balkan. Met magische en surrealistische scènes die ook de titel van het boek verklaren, maar vooral de treurnis van de situatie daar laten zien. | |||||
|
|
4
|
|||||
| Ondertitel 'Zes koninklijke inhuldigingen' en het gaat dan ook over de inhuldiging van Willem I, de koperen koning, Willem II, de grillige koning, Willem III, de koning zonder macht, Wilhelmina, de jongste koningin, Juliana, de gewone koningin en Beatrix, de zakelijke koningin. Ze werden ingehuldigd in respectievelijk 1814, 1840, 1849, 1898, 1948 en 1980. Dit alles ter voorbereiding van en vooruitlopend op de inhuldiging van Willem Alexander, Willem IV dus. Maar helaas is het een slordig uitgewerkt verhaal, waarin nauwelijks nieuws te lezen valt. Ik kocht het omdat ik dacht er nog iets uit te kunnen halen over de 19e eeuw, maar zelfs dat bevatte niets nieuws. De foutjes - die een eenvoudige lezer er zo uit kan halen - maakten het er niet beter op. Gemiste kans en duidelijk een poging om munt te slaan uit de komende inhuldiging. Zonde van deze aankoop. | |||||
|
|
5
|
|||||
| Dan koop ik weer eens een Allende, omdat ik denk dat ik ze toch allemaal gelezen moet hebben, word je toch weer teleurgesteld. Dat is raar, want je leest het eigenlijk in een adem uit. Maar als je je dan realiseert welke onwaarschijnlijkheden hier gecombineerd worden met de realiteit van drugsverslaving, alcoholisme, nihilisme, jongerenproblematiek, dan zie je toch dat het wel erg uitgezocht is allemaal. Een soort namaakthriller, met hier en daar een wezenlijk element, dit alles gekruid met de Chileense problematiek, nee, eigenlijk is het niet het verhaal dat ik graag lees. Misschien moet dit de laatste roman van mevrouw Allende dan maar zijn. Of ze moet een echte kinderboekenschrijfster worden. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Aminata Diallo is zes jaar als ze in Bayo, Afrika, door slavenhandelaren wordt ontvoerd en meegesleept wordt op een dramatische levensreis. Haar moeder en vader worden vermoord, maar hebben haar een opmerkelijke opvoeding gegeven tot dan toe. Ze kan lezen en schrijven en 'baby's halen' en die mogelijkheden komen haar elke keer weer erg goed uit. Ze is slavin, ontsnapt, trouwt, verliest haar kinderen en haar man, gaat naar New York, naar Nova Skotia, terug naar Afrika en uiteindelijk belandt ze in Londen waar ze samen met de abolitionisten werkt aan het beëindigen van de slavenhandel in de wereld. Het lijkt soms een beetje op De negerhut van oom Tom, maar dan voor volwassenen. Bovendien moderner, intelligenter (als ik het zeggen mag) en gedrevener geschreven. Je legt dit boek niet zo maar aan de kant, hoewel je er niet vrolijk van wordt. | |||||
|