|
8
|
|||||
| Postuum uitgegeven nagelaten gedichten, uitgezocht door haar kinderen. Sommige fragmentarisch, andere geheel. Ze zijn heel erg mooi. Altijd naast je bed houden. Herlezen in verband met de biografie van Vasalis door Maaike Meijer. Sommige critici vonden hier nogal wat 'Familiegeslijm' in, maar dit is door veel andere beschouwers terecht betwist. Lees het allerlaatste gedicht: 'Sub Finem': En nu nog maar alleen/ het lichaam los te laten -/ de liefste en de kinderen te laten gaan/ alleen nog maar het sterke licht/ het rode, zuivere van de late zon/ te zien, te volgen - en de eigen weg te gaan./ Het werd, het was, het is gedaan. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Eerste gedichtenbundel, 1940. Nu samen met De vogel Phoenix en Parken en Woestijnen in één bundel uitgegeven. Blijft altijd mooi. Alle gedichten herlezen i.k.v. de biografie van Vasalis, door Maaike Meijer en opnieuw ervan genoten. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Mooie gevarieerde dichtbundel van Peeters, met gedichten deels uit eerdere bundels, deels nieuwe. Een deel schreef ze tussen haar zeventiende en negentiende jaar. Ze zijn bijna allemaal even mooi. Sommige niet direct te begrijpen, maar na herlezen worden ze steeds mooier en duidelijker. Zeer de moeite waard! | |||||
|
|
9
|
|||||
| Een echte poëzielezer ben ik niet, maar deze bundel spreekt me bijzonder aan. Moeyaert, stadsdichter van Antwerpen, schijft prachtige gedichten, ogenschijnlijk eenvoudig, maar zeer de moeite waard. Deze bijvoorbeeld: Een/ Ik kijk me aan/ en glimlach niet,/ zou niet weten/ naar wie./ Ik weet alleen/ wat ik hier/ in de spiegel zie./ Mijn spiegelbeeld/ lijkt voor altijd/ het enkelvoud/ van eenzaamheid./ | |||||
|
|
8
|
|||||
| Einde en begin. Verzamelde gedichten van deze onnavolgbare Poolse dichteres. Deze bundel moet je op je nachtkastje laten liggen en dan moet je er elke avond een of meer gedichten uit lezen voor het slapen gaan. Over sommige blijf je een tijdlang nadenken, van andere slaap je goed en die komen de volgende dag terug in je gedachten. Zeer de moeite waard. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Ik zal schrijven om de zon te laten opkomen, dat is de vertaling van de titel van deze debuutbundel van een heel jonge dichteres. Ze is 19 jaar en heeft zich heel stoer en zelfstandig uit donkere tijden geworsteld. De gedichten in deze bundel verhalen daarvan. De bundel begint met gedichten die iets laten zien van de diepe dalen, maar langzamerhand komen ook de positieve elementen naar voren. Voor jongeren een absolute aanrader, voor ouderen soms zelfs een wijze les. Maar vooral een ontdekkingsreis van Anne-Marrijn zelf: "Het is afgelopen, klaar / Gedaan met deze tijd / Wandel al jaren door een tuin die niet van mij is / Ik moet nu verder, moet mijn verleden kwijt / Nog één keer kijk ik achterom / Met in mijn ogen een pijnlijke, maar trotse blik / Neem afscheid van ieder moeilijk uur / Zeg vaarwel tegen mijn oude ik / En klim over mijn hoge muur / Alles gooi ik eruit, maak me niet meer dik / Hier ben ik dan, mijn nieuwe ik." Een foto van het omslag (ook door de dichteres zelf gemaakt) volgt nog. | |||||
|
|
8
|
|||||
| Eigenlijk heb ik van Nooteboom niet zo veel gelezen, maar deze dichtbundel 'Honderd gedichten van vroeger en zeventien nieuwe' is zeer de moeite waard. Niet om in een keer uit te lezen, maar dat is zelden met gedichten, wel om voortdurend in te bladeren, naast je bed te leggen en er af en toe van te genieten. Er zit een cd bij, zodat je ze ook kunt beluisteren! Met dank aan Piet. | |||||
|
|
7
|
|||||
| Dit is de debuutbundel, die je eigenlijk zou moeten lezen voor Koerikoeloem. Sterker nog: horen. En dat kan, want er zit een cd bij, waarop ze de gedichten voorleest. Dat heeft wel iets! | |||||
|
|
7
|
|||||
| Gisteren hoorde ik Tjitske Jansen bij Kunststof op Radio 1 voordragen en vandaag ging ik op zoek om haar boek(je) te vinden in Sluis. Het is vreemd. Het zijn vertelgedichten, waarin je iets snapt van haar geschiedenis, maar ook veel kunt herkennen. Ik ben heel benieuwd hoe iemand deze bundel ervaart als hij of zij haar niet heeft horen voordragen. Zelf denk ik dat het niet uitmaakt, maar helemaal zeker ben ik er niet van. Hoe dan ook, voor mij een mooi boek! | |||||
|
|
8
|
|||||
| Veel gedichten las ik al in losse bundels of bloemlezingen, maar deze verzameling (7e druk, 2004) is zo bijzonder, doordat de gedichten in een mooie volgorde zijn geplaatst. Je krijgt daardoor een soort dagboek, althans het idee dat je in een dagboek leest. En daar houd ik van. De liefdesgedichten zijn prachtig, maar ook dit eenvoudige herfstgedicht: Al dagenlang vlagen regen./ In de bossen ruikt het naar whisky;/ sommige bladeren/ hebben al precies die kleur. Op het nachtkastje leggen dus. | |||||
|